Sotavento Beach

Długa piaszczysta łacha ciągnie się tu równolegle do brzegu przez jakieś trzy kilometry i podczas przypływu odcina od oceanu rozległą, płytką lagunę. Woda rzadko sięga powyżej kolan, dno jest wolne od przeszkód, a wiatr to te same równe pasaty, którym całe wschodnie wybrzeże zawdzięcza swoją kitesurfingową sławę. Wychodzi z tego akwen, o jakim doświadczeni windsurferzy marzą – i to tutaj w lipcu i sierpniu odbywają się zawody Pucharu Świata PWA.

Wszystko kręci się wokół pływów. Przy przypływie laguna wypełnia się wodą, przy odpływie ocean cofa się niemal całkowicie i odsłania ogromną, płaską połać mokrego piasku, w której odbija się niebo – trochę jak na wybrzeżach Morza Wattowego. Oba oblicza warto zobaczyć, więc przed wyjazdem zerknij na tabelę pływów.

Cała plaża ma około pięciu kilometrów i dzieli się na kilka nazwanych odcinków: Risco del Paso (południowa część laguny i główna strefa surferów), La Barca kawałek dalej na północ oraz długi pas piasku ciągnący się w stronę Costa Calma. Przejście całego tego wybrzeża zajmuje raptem parę godzin.

Windsurferzy i kitesurferzy zjeżdżają tu z całego świata po jedno: wiatr. Szkoła René Egli przy Risco del Paso to największy i najbardziej znany ośrodek w okolicy – kursy na każdym poziomie i sprzęt do wypożyczenia na dni albo na tygodnie. Od maja do września wieje mocno i równo, a w pozostałych miesiącach można liczyć na niezawodną bryzę termiczną.

Bez deski też jest tu co robić. Przy przypływie laguna zamienia się w ciepły brodzik: woda po kolana, żadnych prądów, dno bez niespodzianek – trudno o lepsze miejsce dla dzieci. Można rozłożyć piknik, fotografować kolejne odcienie błękitu albo chodzić boso godzinami. Snorkeling wypada tu słabo, bo w samej lagunie niewiele widać pod wodą, ale kolor wody wynagradza to z nawiązką.

Lipcowe i sierpniowe zawody Pucharu Świata PWA zmieniają plażę w festiwal: setki zawodników, sceny, food trucki i tłumy kibiców. Kto lubi taki klimat, będzie zachwycony; kto przyjechał po ciszę, powinien wtedy trzymać się dalszych odcinków. Poza zawodami plaża jest tak długa, że nawet w szczycie sezonu nie robi się na niej ciasno.

Sotavento leży na wschodnim wybrzeżu półwyspu Jandía. Najprościej dotrzeć tam drogą FV-2, biegnącą między Costa Calma na północy a Morro Jable na południu. Główny parking jest przy Risco del Paso, z wyraźnie oznakowanym zjazdem z FV-2. Wzdłuż drogi przybrzeżnej są też mniejsze zatoczki postojowe – dobre, jeśli szukasz spokojniejszych fragmentów laguny, z dala od głównej szkoły windsurfingu.

Z Costa Calma dojdziesz tu w pół godziny spacerem wzdłuż wybrzeża na południe albo dojedziesz w dziesięć minut. Z Morro Jable to jakieś 15 minut autem. Przy głównym parkingu zatrzymuje się również lokalny autobus linii numer 1.

Porę wizyty warto dopasować do pływów. Przypływ daje tę turkusową lagunę ze zdjęć, odpływ – rozległą, pustą połać mokrego piasku. Jedno i drugie jest warte zobaczenia, trzeba tylko wiedzieć wcześniej, po co się przyjeżdża. Przy parkingu są toalety i bar obok szkoły, ale sklepów nie ma, więc wodę i jedzenie weź ze sobą.

Rano jest tu zwykle znacznie spokojniej, po południu wiatr przybiera na sile. Jeśli nie przyjeżdżasz po sporty wodne, najlepiej wpaść z samego rana i zwinąć się koło południa, kiedy zaczyna mocniej wiać.