Playa de Cofete

Cofete to miejsce, którego się nie zapomina. Jedenaście kilometrów jasnego piasku ciągnie się wzdłuż atlantyckiego wybrzeża półwyspu Jandía, a tuż nad nim ostro pnie się poszarpany masyw górski, sięgający niemal 800 metrów. Nie ma tu hoteli, apartamentowców, barów plażowych ani rzędów parasoli – jest osada z kilkunastu domów, owiana tajemnicą Villa Winter, jedna restauracja (Restaurante Cofete) i bardzo dużo pustej przestrzeni.

O sile tego miejsca decyduje skala. Plaża jest tak długa i szeroka, że przy stu osobach wciąż wygląda na bezludną. Góry przez cały dzień zmieniają się wraz ze światłem, fale Atlantyku walą o brzeg, a wiatr zrywa z nich białe pióropusze piany. Zdjęcia wychodzą tu z każdej strony i nie bez powodu Cofete regularnie trafia do zestawień najpiękniejszych hiszpańskich plaż.

Jest w tym miejscu też coś, czego trudno nazwać. Dokłada się do tego Villa Winter – rezydencja ukryta na zboczu, z historią sięgającą lat czterdziestych XX wieku. Na samym piasku gniazda zakładają żółwie karetta. Atlantyk pokazuje tu swoje prawdziwe oblicze, zupełnie inne niż spokojne wody osłoniętego wschodniego wybrzeża.

Do Cofete można dostać się na trzy sposoby. Najczęściej wybierany to przejazd szutrową drogą z Morro Jable – zdecydowanie autem z napędem 4x4. Trasa wspina się na przełęcz, a potem opada ku plaży; zajmuje jakieś 45 minut. Drugi, znacznie tańszy od wynajęcia terenówki, to sezonowy bus z Morro Jable, kursujący kilka razy dziennie. Trzeci to wędrówka pieszo przez tę samą przełęcz: około dwóch i pół godziny w jedną stronę, bardzo widokowo, ale trzeba mieć kondycję.

Większość wypożyczalni samochodów oficjalnie zakazuje wjazdu na tę trasę. W praktyce wielu kierowców pokonuje ją zwykłym osobowym autem, jadąc bardzo wolno i uważnie. Po ulewach droga robi się jednak wyraźnie trudniejsza. Przy suchej pogodzie mały samochód sobie poradzi, o ile kierowca się nie spieszy.

Na miejscu czas schodzi na spacerach, zdjęciach, ostrożnym brodzeniu przy brzegu (tylko gdy pozwalają na to warunki) i zwiedzaniu Villi Winter. Restaurante Cofete w górnej części osady serwuje świetne świeże ryby w rozsądnych cenach – zasłużona nagroda po takiej drodze. Weź ze sobą wodę, przekąski, krem z filtrem i coś cieplejszego: wiatr potrafi tu być chłodny nawet w środku lata.

Atlantyk potrafi być tu naprawdę niebezpieczny. Silne prądy, prądy wsteczne i brak ratowników sprawiają, że nawet w pozornie spokojny dzień warunki zmieniają się gwałtownie i potrafią wyciągnąć kąpiących się w głąb morza. Co kilka lat dochodzi tu do utonięć. Pracownicy Restaurante Cofete i strażnicy przyrody dobrze wiedzą, kiedy ocean jest łaskawszy – jeśli o to zapytasz, zastosuj się do tego, co usłyszysz.

Najrozsądniej traktować Cofete jako miejsce na spacer, zdjęcia i co najwyżej ostrożne brodzenie przy samym brzegu. Na prawdziwą kąpiel w Atlantyku zachodnie wybrzeże się nie nadaje – lepiej przejechać na osłoniętą, wschodnią stronę wyspy, na przykład na Sotavento albo do Costa Calma.

Drugie zagrożenie to upał. Nie ma tu cienia, sklepów ani żadnej infrastruktury, a latem piasek już koło jedenastej robi się nie do zniesienia. Zabierz znacznie więcej wody, niż wydaje ci się potrzebne. Restaurante Cofete to jedyne miejsce w okolicy, gdzie kupisz coś do picia, a powrót z plaży pod strome zbocze potrafi solidnie zmęczyć.