Costa Calma

Costa Calma leży na wąskim przesmyku półwyspu Jandía, po osłoniętej, wschodniej stronie. Nazwa mówi dokładnie to, czego się spodziewasz: ten odcinek wybrzeża jest chroniony przed pasatami z północnego wschodu przez góry Jandíi, więc woda w większości dni jest spokojna, czysta i zaskakująco ciepła.

Sam kurort to planowana zabudowa z lat osiemdziesiątych — nie ma tu starej wioski ani portu rybackiego. Zamiast tego jest długi ciąg niskich hoteli i apartamentowców na kilku kilometrach wybrzeża, z alejami palmowymi, supermarketami, centrum handlowym i stałym strumieniem restauracji. Wszystko jest uporządkowane, łatwe i wycelowane w rodziny oraz pary szukające spokojnego tygodnia w słońcu.

Publiczność jest tu starsza niż w Corralejo i znacznie bardziej niemieckojęzyczna. Ludzie wracają rok w rok — zobaczysz te same twarze w tych samych chiringuito. Wieczorami jest cicho: większość restauracji zamyka się przed dwudziestą trzecią, a o prawdziwym życiu nocnym właściwie nie ma mowy. Wielu gościom to bardzo pasuje.

Playa de Costa Calma to plaża miejska — czysta, z błękitną flagą, z leżakami, prysznicami i ciągiem beach barów. Zejście do wody jest łagodne, a kąpiel spokojna. Idąc na południe wzdłuż brzegu, dochodzisz do Playa de la Barca, a potem do słynnej laguny Sotavento, jednego z najlepszych miejsc windsurfingowych świata i gospodarza Pucharu Świata PWA każdego lata.

Sotavento działa dzięki długiej piaskowej łasze, która przy przypływie zatrzymuje gigantyczną płytką lagunę. Przy odpływie woda niemal całkowicie odpływa, zostawiając ogromną płaską plażę. Oba stany są spektakularne. Nawet ci, którzy nie surfują, przyjeżdżają tu po kolor wody i ten dziwny pływowy krajobraz. Z południowego krańca Costa Calmy dojdziesz tam pieszo w 30–40 minut, autem w dziesięć.

Do nurkowania z rurką najlepsza widoczność jest przy skalnych obrzeżach Playa del Bajo Negro (tuż na północ od miasteczka) — weź własny sprzęt, bo wypożyczalnia tu nie jest pewna.

Rower to mocna karta. Wzdłuż FV-2 biegnie ścieżka rowerowa przez większą część półwyspu, a w głównym ciągu kurortu są wypożyczalnie. Mocniejsi kolarze przejadą do Morro Jable i wrócą na śniadaniu; łagodniejsze trasy obejmują pętlę wokół solnisk w La Pared po stronie nawietrznej.

Szkoły windsurfingu i kite'a grupują się przy Sotavento — René Egli jest największa i najbardziej znana, prowadzi kursy dla wszystkich poziomów i wypożycza sprzęt na doby. Jeśli zarezerwujesz kurs, podwiozą cię z Costa Calmy.

Dla zmiany scenerii pojedź 30 minut na północ do wioski La Pared na atlantyckim brzegu — dramatyczne klify, duże fale, kilka restauracji nad urwiskiem. Kontrast ze spokojną zatoką Costa Calmy jest uderzający. W głębi lądu wieś Pájara leży 25 minut autem i ma słynny kościół z XVII wieku z rzeźbionym kamiennym portalem oraz dobry sobotni targ.

Lotnisko jest około 65 kilometrów na północ, czyli mniej więcej 50 minut autem. Autobus ekspresowy linii 10 kursuje co godzinę z lotniska wzdłuż FV-2 i zatrzymuje się w Costa Calmie.

Osłonięta lokalizacja Costa Calmy sprawia, że działa cały rok. Temperatura wody zimą jest tu zwykle o jeden, dwa stopnie wyższa niż na nawietrznym wybrzeżu. Latem jest gorąco, ale zatoka spokojniejsza niż w kurortach na północy. Sezony przejściowe (kwiecień–czerwiec, wrzesień–połowa listopada) są idealne — ciepło, słonecznie i ciszej.

Gdzie mieszkać: kompleksy apartamentów po obu stronach głównej alei dają ci dostęp pieszo do plaży, supermarketów i restauracji. Nowsze inwestycje po południowej stronie, w okolicy Cañada del Río, kładą cię bliżej Sotavento. Jeśli chcesz maksymalnej ciszy, zerknij na uliczki na wzgórzu za Avenida El Palmeral — krótki spacer w dół i ładne widoki na morze. Porównaj apartamenty w Costa Calma, by znaleźć coś dla siebie.