El Cotillo

El Cotillo to dokładnie to, co ludzie mają na myśli, mówiąc, że chcą „prawdziwej Fuerteventury". Mała wioska na północno-zachodnim wybrzeżu, około dwudziestu minut autem od Corralejo, z działającym portem rybackim, paroma setkami stałych mieszkańców i wybrzeżem, które w kilku kilometrach skacze od osłoniętych turkusowych lagun do dzikich atlantyckich break'ów.

Do lat dziewięćdziesiątych była to senna osada rybacka, aż zaczęli przyjeżdżać surferzy. Dziś ma cichy bohemiczny klimat — ośrodki jogi, kawiarnie wegańskie, kilka dobrych restauracji, szkoły surfingu i wynajmowane domki pomalowane w kolory drewna wyrzuconego przez fale. Nie została zalana zabudową. Wioska wciąż jest niska, lokalna i lekko zwiana wiatrem — w najlepszym możliwym sensie.

To nie jest kurort. Nie ma hotelu all-inclusive, nie ma klubu, nie ma chiringuito z głośną elektroniką. Tempo jest wolniejsze. Ludzie chodzą drogą do latarni o zachodzie słońca, jedzą rybę w porcie i wcześnie chodzą spać. Jeśli to brzmi jak twój urlaw, pokochasz to miejsce.

Cechą definiującą El Cotillo jest to, że możesz wybrać sobie pogodę. Na południe od wioski rozciąga się łańcuch osłoniętych lagun — Playa de los Lagos, Playa de la Concha, Playa del Castillo — gdzie rafa z czarnej skały wulkanicznej rozbija atlantycką falę i tworzy płytkie turkusowe baseny. Bezpieczne dla dzieci, świetne do brodzenia i snorklingu, niesamowicie przejrzyste.

Na północ to samo wybrzeże staje się jedną z najbardziej stabilnych stref surfowych Wysp Kanaryjskich. Piedra Playa (znana też jako Playa del Águila albo po prostu North Beach) wystawiona jest na otwarty Atlantyk i daje czyste fale dla średniozaawansowanych i zaawansowanych. W spokojniejsze dni kilka lokalnych szkół prowadzi lekcje dla początkujących.

Między nimi leży sama wioska z małym portem, w którym przy płaskim morzu można pływać z betonowych stopni. Torre del Tostón przy wejściu do portu to XVIII-wieczna wieża antypiracka i jedyna formalna atrakcja wioski.

Zjedz w La Vaca Azul albo w którejś z restauracji rybnych przy ścianie portu — świeża ryba, widok na morze, ceny wyraźnie niższe niż w Corralejo. Na śniadanie albo brunch Olivo Corso i drobne kawiarnie przy Calle 3 de Abril de 1979 (głównej uliczce wioski) ogarniają dobrą kawę, chleb na zakwasie i sensowne opcje wegańskie.

Aktywności są głównie wodne. Lekcje surfingu dla początkujących to około 35 euro za pół dnia. Deski SUP łatwo wypożyczyć przy lagunach. Kilka studiów jogi prowadzi zajęcia w trybie drop-in. Coś lądowego: kompleks latarni El Tostón ma małe muzeum rybołówstwa i kilka restauracji — 15 minut pieszo albo 5 autem na północ od wioski.

Warto zobaczyć też okolicę. Lajares, dziesięć minut na wschód, to wioska w głębi lądu z klimatem hippie-surferskim, świetnymi kawiarniami (Canela to wzorzec) i sobotnimi targami. Wejście na wulkan Calderón Hondo niedaleko Lajares to prosty 90-minutowy spacer w obie strony z kraterem na szczycie i widokami w stronę Lobos.

Lotnisko leży około 50 kilometrów na południe, godzinę autem. Nie ma bezpośredniego autobusu — musisz przesiąść się w Corralejo (linia 6, potem linia 8) albo wynająć auto. Większość wybiera samochód. Odległości są krótkie, paliwo tanie, a chcesz mieć swobodę zwiedzania.

Od maja do września wieje tu dość stabilnie, jak w Corralejo. Zimą jest spokojniej, ale fala większa — taki jest kompromis, który wybierają oddani stali bywalcy wioski. Jeśli szukasz pogody na leżak, laguny są twoim sprzymierzeńcem przez cały rok.

W samym El Cotillo centrum wioski daje ci pieszy zasięg do restauracji i portu. Domki wzdłuż wybrzeża lagun (Los Lagos i Castillo) są cichsze i tuż przy piasku, ale do supermarketu potrzebujesz auta. Nowe inwestycje na obrzeżach od strony lądu oferują nowocześniejsze apartamenty i baseny, często w niższej cenie za dobę. Porównaj wynajem w El Cotillo.