Montaña Tindaya

To właśnie ta część bywa źle rozumiana, więc idzie na początek. Montaña de Tindaya objęta jest podwójną ochroną — jako pomnik przyrody ze względu na geologię i, na mocy dekretu z 2023 roku, jako dobro kultury w całym obrębie góry — i nie da się po prostu zaparkować i wejść na szczyt. Wstęp w partie szczytowe wymaga pisemnego zezwolenia wydziału środowiska Cabildo de Fuerteventura, o które występuje się z wyprzedzeniem w biurach w Puerto del Rosario lub Corralejo; przyjmij, że zajmie to jakieś dwa tygodnie. Do tego portale turystyczne od 2025 roku podają trasę szczytową jako zamkniętą bezterminowo, więc zezwolenie traktuj jako coś do potwierdzenia, nie do założenia z góry.

Powodem tych obostrzeń są same ryty. Znajdują się wysoko, mniej więcej powyżej poziomicy 300 metrów, na odsłoniętej skale, którą niszczy chodzenie, i nie są przygotowane jako atrakcja ze ścieżkami i tablicami. Nikt ci ich nie pokaże przy spontanicznej wizycie. Otwarta jest natomiast płaska okolica u podnóża, poprzecinana drogami gruntowymi i polnymi z czystym widokiem na stoki — i to stamtąd góra wygląda i tak najlepiej. Część lokalnych firm organizuje wejścia z przewodnikiem wraz z załatwieniem zezwolenia; jeśli szczyt naprawdę cię interesuje, to jedyna sensowna droga, i trzeba ją uruchomić długo przed wyjazdem.

Majos, przedhiszpańscy mieszkańcy Fuerteventury, wykuwali kształty stóp na górnych stokach Tindai. Wyspiarski rejestr zabytków wymienia 111 paneli z rytami zawierających około 244 pojedyncze podomorfy, choć szeroko krąży też liczba ponad trzystu. Tak czy inaczej jest to jedno z największych skupisk tego rodzaju rytów na Kanarach i rzadkie w skali świata. Po co je wykonano, naprawdę nie wiadomo: interpretacje sięgają od znaczenia własności terytorium przez wymierzanie sprawiedliwości po obrzęd magiczno-religijny. Wiele z nich zwrócono w stronę Teide na Teneryfie, widocznego ze szczytu przy dobrej pogodzie, co dało pole do sporej ilości domysłów i niczego nie rozstrzygnęło.

Nowsze dzieje góry były mniej łaskawe. Jej trachit to ceniony kamień ozdobny i do niedawna wydobywano go tu na skalę handlową, wgryzając się w zbocza. Później, w latach dziewięćdziesiątych, baskijski rzeźbiarz Eduardo Chillida zaproponował wydrążenie we wnętrzu góry ogromnej sześciennej komory jako Pomnika Tolerancji, otwartego na niebo i horyzont. Stało się to jednym z najdłuższych konfliktów środowiskowych na Kanarach, a po dziesięcioleciach nic nie zostało wykute. Objęcie góry ochroną w 2023 roku sprawia, że jest to już bardzo mało prawdopodobne.