Parque Natural de Corralejo

Park powołano w 1982 roku — początkowo jako jeden obszar chroniony razem z sąsiednią wysepką Isla de Lobos, rozdzielony administracyjnie w 1994 — i obejmuje nieco ponad 2600 hektarów północno-wschodniego wybrzeża. Wbrew temu, co się często powtarza, piasek nie przywiał tu z Sahary: ma pochodzenie organiczne, powstał przez tysiąclecia z rozdrobnionych muszli i szczątków morskich, a pasaty spychają go w głąb lądu. Stąd jego jasna, miejscami niemal biała barwa, a nie rdzawy odcień pustyni kontynentalnej.

Wydmy żyją. Przesuwają się, powoli i bez przerwy, dlatego przecinającą park drogę trzeba regularnie oczyszczać z nawianego piasku. Wnętrze to chronione siedlisko — skąpa, odporna na sól roślinność i ptaki gniazdujące na ziemi — więc trzymaj się wyraźnych ścieżek zamiast przecinać nietknięte stoki. Na plaży wewnątrz parku stoją dwa duże hotele; powstały przed objęciem terenu ochroną i od lat są przedmiotem sporu sądowego. Poza nimi całe to wybrzeże jest niezabudowane, a dwieście metrów od drogi słychać już tylko wiatr.

Morski skraj parku to jedna długa plaża i to właśnie tam większość odwiedzających spędza dzień. Grandes Playas to szeroki, biały odcinek najbliżej hoteli, na tyle rozległy, że nawet w lutym nie robi się tłoczno. Dalej na północ Flag Beach jest zapleczem sportów wiatrowych, ze szkołami kite'u i windsurfingu działającymi wprost z piasku. Na spokojniejszych odcinkach kąpiele naturystyczne są czymś zupełnie zwyczajnym.

Dwie rzeczy warto przewidzieć. Wiatr jest powodem, dla którego te wydmy w ogóle istnieją, i wieje tu mocno przez większość popołudni — parawan decyduje o tym, czy dzień na plaży się uda, a piasek na wysokości kostek potrafi szczypać. I druga: to otwarty Atlantyk. Woda jest piękna i przy brzegu często płytka, ale na odsłoniętych odcinkach potrafi mocno łamać i ciągnąć prąd, na większości terenu parku nie ma ratowników, a cienia nie ma nigdzie. Kąp się tam, gdzie kąpią się inni, pilnuj dzieci i weź więcej wody, niż uważasz za potrzebne.

Zatoczki przy FV-1 to jedyne miejsca parkingowe, nieutwardzone i bezpłatne — a przy tym znany cel złodziei okazji, więc nie zostawiaj niczego na widoku w samochodzie. Z północnego krańca widać przez cieśninę Lanzarote, a miasteczko Corralejo jest pięć minut stąd, gdy zgłodniejesz.