Playa del Médano

Playa del Médano zamyka od północy Dunas de Corralejo – chroniony obszar wydmowy ciągnący się od miasteczka na południe wzdłuż drogi FV-1. Przewodniki po tym wybrzeżu wymieniają ją razem z El Viejo i El Bajo Negro jako jedną z szerokich plaż, czyli tych położonych najbliżej Corralejo, gdzie piasek sięga najdalej w głąb lądu, zanim przejdzie w wydmy.

Właśnie to połączenie decyduje o jej wygodzie. Do hoteli, sklepów i portowych restauracji Corralejo jest stąd kilka minut, ale sama plaża leży już w parku naturalnym: żadnej promenady, żadnych bloków apartamentowych za piaskiem – tylko jasne wydmy i niska roślinność. Wystarczy odejść dwieście metrów w głąb lądu, żeby miasteczko zniknęło z pola widzenia.

Piasek jest tu jasny, drobny i złocisty – ten sam, który zasila pole wydmowe, od którego park wziął nazwę. Bywa też uciążliwy: po południu pasat przybiera na sile i niesie go po całej plaży, więc parawan w bagażniku okazuje się bardzo praktyczny.

Patrząc z plaży prosto przed siebie, widać tuż przy brzegu trzy niewielkie formacje skalne. To Tres Islas – punkt orientacyjny na tyle rozpoznawalny na tym wybrzeżu, że jeden z hoteli za plażą nosi jego nazwę. Skały leżą blisko brzegu, a w świetle późnego popołudnia to właśnie one trafiają na większość zdjęć z tego odcinka.

Przy dobrej widoczności panorama sięga znacznie dalej: płaska, wulkaniczna Isla de Lobos, a za nią Lanzarote. To ten sam widok co z Grandes Playas i Flag Beach, położonych dalej na południe – i jeden z powodów, dla których północne plaże sprawiają wrażenie bardziej otwartych niż kurortowe zatoki południa.

Bezpośrednio za piaskiem stoją Riu Oliva Beach Resort i Riu Palace Tres Islas, zbudowane w latach 70., zanim wydmy objęto ochroną. Ich sąsiedztwo oznacza, że w tej części parku o zaplecze nietrudno – ale też że to najbardziej ruchliwy fragment całego wydmowego wybrzeża. Dziesięć minut marszu na południe wystarczy, żeby zrobiło się wyraźnie luźniej.

W przeciwieństwie do odsłoniętych plaż zachodniego wybrzeża jest to zwyczajna plaża do kąpieli. Dno opada łagodnie, poranki bywają spokojne, a rodziny spędzają tu cały dzień, zamiast wpadać na jedno zdjęcie. Temperatura wody wynosi zimą około 18–19°C, a późnym latem 21–23°C. Odcinki przy hotelach są najbardziej ruchliwe i najlepiej wyposażone – leżaki, prysznice i bar plażowy są w zasięgu krótkiego spaceru – natomiast dalej wzdłuż wybrzeża nie ma już nic ani nikogo, kto pilnowałby kąpiących się. Tam, gdzie wywieszono flagi, należy kierować się nimi, a nie własną oceną stanu morza.

Stałym elementem jest tu pasat. Zwykle przybiera na sile po południu i wieje najmocniej od maja do września – właśnie dlatego kilka kilometrów dalej na południe znajduje się główne zaplecze kite- i windsurfingu na wyspie. Od października do kwietnia jest spokojniej, zarówno pod względem kąpieli, jak i piasku sypiącego się do obiadu.

To chroniony park naturalny, a nie plaża kurortowa. Należy poruszać się po wyznaczonych ścieżkach i korzystać z oficjalnych parkingów; wjazd na wydmy i biwakowanie są zabronione, a wszystko, co się tu przyniesie – łącznie z niedopałkami – zabiera się z powrotem. Park zajmuje około 2600 hektarów i jest jednocześnie ostoją ptaków.