Casa de los Coroneles

Casa de los Coroneles nie jest obecnie udostępniana zwiedzającym. Rząd Wysp Kanaryjskich, który prowadzi budynek jako ośrodek kultury, zamknął go po wykryciu pęknięcia konstrukcyjnego we wschodniej wieży, spowodowanego osiadaniem ilastego podłoża. Projekt remontu obejmuje stabilizację obu bocznych wież, osuszenie murów i renowację wyjątkowej stolarki. Prace były wielokrotnie przesuwane, a data ponownego otwarcia nie została ogłoszona — zadzwoń albo sprawdź stronę obiektu, zanim zaplanujesz wokół tego cały dzień.

To wcale nie przekreśla wyjazdu. Dom i tak prezentuje się najlepiej z zewnątrz, a stoi w otwartym terenie: można przejść wzdłuż całej fasady, nic nie zasłania widoku. Przyjedź późnym popołudniem, kiedy niskie słońce wydobywa cienie pod szesnastoma obramieniami okien. Resztę czasu poświęć samej La Olivie, która ma więcej do zaoferowania, niż większość przyjezdnych się spodziewa.

Zasadnicza część budynku powstała w drugiej połowie XVII wieku dla rodziny Cabrera Bethencourt, a w XVIII stuleciu została przebudowana i rozbudowana — prace około 1740 roku pod kierunkiem pułkownika Melchora de Cabrera Bethencourt — kiedy pułkownicy przenieśli siedzibę z Betancurii do La Olivy. Ci pułkownicy nie byli po prostu wojskowymi: skupiali jednocześnie władzę wojskową, cywilną, polityczną i sądowniczą nad Fuerteventurą i zarządzali nią przez pokolenia, aż ostatni z nich, Cristóbal Manrique de Lara, został odwołany w 1857 roku.

Architektura mówi to wprost. Szesnaście okien, osiem na dole i osiem na górze, każde z górnych z drewnianym balkonem — na wyspie, gdzie zwykłe domy nie miały ich wcale. Cztery narożne wieże są zwieńczone blankami, ale nigdy nie służyły obronie: to pozycja społeczna wykuta w kamieniu. W XX wieku posiadłość popadła w ruinę, w czerwcu 1979 roku uznano ją za narodowy zabytek historyczno-artystyczny, a w 2006 odrestaurowano — dlatego to, co dziś widzisz, wygląda tak kompletnie.

Ruta de los Coroneles łączy rezydencję z resztą zabytkowej La Olivy: Museo de la Cilla w dawnym spichlerzu dziesięcinnym, opowiadającym o zbożowej przeszłości wyspy, XVIII-wiecznym kościołem Nuestra Señora de la Candelaria z dzwonnicą z ciemnego kamienia oraz Centro de Arte Canario, prywatną galerią kanaryjskiego malarstwa i rzeźby. Razem wychodzą spokojne dwie, trzy godziny.