Calderón Hondo

Standardowa trasa zaczyna się na oznakowanym parkingu tuż przy Lajares i łagodnie wznosi się zewnętrznym zboczem wulkanu, zanim dołączy do szlaku wzdłuż krawędzi krateru. W sumie to około 5 km w obie strony, licząc odcinek wzdłuż krawędzi, z około 100 metrami łącznego przewyższenia — większość osób pokonuje trasę w 45 minut do godziny, szybciej, jeśli pominie się pełną pętlę.

Szlak jest dobrze oznakowany i nie wymaga wspinaczki, ale nawierzchnia miejscami składa się z luźnego wulkanicznego żwiru i skał, zwłaszcza blisko krawędzi, więc solidne, zamknięte obuwie liczy się bardziej, niż sugerowałby skromny dystans — to nie jest trasa na japonki. Na całej trasie nie ma cienia, a na krawędzi krateru często wieje wiatr, nawet gdy w wiosce poniżej jest cicho, więc warto zabrać wodę, ochronę przeciwsłoneczną i dodatkową warstwę na szczyt nawet w ciepły dzień.

Nagrodą jest sam krater: szeroka, mniej więcej okrągła niecka o głębokości około 70 metrów, z widocznymi na części wewnętrznej ściany, zabarwionymi siarką skałami — naprawdę imponujący widok jak na tak krótką wędrówkę i jeden z bardziej efektownych bliskich widoków na wulkan na całej wyspie.

Calderón Hondo jest wygasły, nie uśpiony — jego ostatnią erupcję szacuje się na około 50 000 lat temu, w tym samym okresie wulkanicznym, który ukształtował dużą część północnej Fuerteventury. Stan zachowania krateru jest nietypowo dobry jak na jego wiek, dlatego to właśnie ta wędrówka stała się najbardziej znaną krótką trasą wulkaniczną na wyspie, w przeciwieństwie do bardziej zerodowanych stożków w głębi lądu.

To nie jedyny element wulkaniczny w okolicy Lajares. Montaña Colorada i Montaña de la Mancha leżą tuż na południe i są widoczne ze szlaku wzdłuż krawędzi — należą do tej samej grupy stożków, która nadaje równinie wokół Lajares charakterystyczny krajobraz rozproszonych kraterów. Żaden z pozostałych nie ma tak dobrze utrzymanego szlaku, co po części tłumaczy, dlaczego większość odwiedzających wybiera właśnie Calderón Hondo.